Jútúb dagsins: Love on Top

Uppreisn ljóta fólksins

Hún hefur óteljandi andlit, útlitsþráhyggjan. Vangaveltur um ákjósanlegan þyngdarstuðul, vænlegar línur og í raun hugmyndin um hvernig konur eiga að líta út, tekur sífelldum breytingum í takt við almenna umræðu.

Stundum tekur umræðan mið af hugleiðingum um einelti og sér í lagi hafa vangaveltur um þyngd verið ofarlega á baugi að undanförnu. Engum blöðum þarf um það að fletta að það er ljótt að gera grín að holdarfari fólks. Það er ljótt að gera grín að lengd lærleggja, breidd kálfa og svo mætti lengi áfram telja. Það er viðurstyggilegt að uppnefna konur og ætla þeim eiginleika dýra:. „beljan þín“ og „bölvuð tík“ og það er hræðilegt að heyra hugtök á borð við „þvílík hlussa“, „hlunkur er þetta“ og „jiminn góði, hvað konan er feit“.

Listaverkið: Leikhús fyrir fullorðna

Ég hafði ekki stigið fæti inn í gamla leikhúsið á Hverfisgötunni síðan ég var barn að aldri, þegar ég gekk upp virðulegar tröppurnar sem liggja að Þjóðleikhúsinu nú um helgina, heyrði eitt andartak bergmál Lilla Klifurmúsar gegnum fjarlægar minningar og settist  hátíðleg á svip niður á fimmta bekk.

Dró andann djúpt og virti vandlega fyrir mér einfalda leikmyndina, sem samanstendur af skemmtilega hráum pappakössum, tötralegum stiga og feluherbergi sem verður áhorfendum ekki ljóst fyrr en útséð er um fleiri afhjúpanir, renndi augunum yfir einfalda og skýra lýsinguna í salnum og velti því fyrir mér hvernig svo stórbrotið verk á að komast til skila í svo einfaldri og hrárri leikmynd.

Jútúb dagsins: Someone to watch over me

Varstu að lemja konuna, krúttið þitt?

Alveg finnst mér óborganlegt þegar ég heyri spurninguna: „Með hvaða hætti hafa þessar konur barist gegn kynbundnu ofbeldi? Ha? Hvernig ætla þær að taka á stóru málunum?“ Stundum hvái ég (það gerist æði oft þessa dagana) og í fyrstu tók ég spurninguna nærri mér.

„Hvað á ég að gera?“ hugsaði ég í fyrsta sinn sem ég las spurninguna á prenti. „Þessar konur“ eru þær sem starfa við fjölmiðlun og örfáir en háværir einstaklingar segja þær styðja við og ýta undir neikvæðar staðalmyndir með umfjöllunarefnum sínum, í stað þess að skrifa harðvítugar umfjallanir um eðli og tíðni ofbeldis í nánum samböndum á Íslandi og algeran skort á skýrum lagaúrræðum sem snúa að réttindum þolenda í ofbeldissamböndum.

Opið svar til Drífu Snædal: „Góðir femínistar og vondir femínistar“

Ég var á heimleið í gærdag þegar lítill fugl hvíslaði því að mér að Drífa Snædal hefði birt pistil á Smugunni. Hváði eilítið, því Drífa birtir eflaust reglulega pistla og efa ég ekki að innlegg hennar í umræðuna séu skelegg, marktæk og hnitmiðuð, þó ég hafi ekki gert að vana mínum að lesa pistla hennar fram að þessu.

Í fyrstu yppti ég annars hugar öxlum og spurði hví smáfuglinn goggaði svona forvitinn í öxlina á mér og dæsti svo, þegar mér varð loks ljóst að innihaldið í orðum Drífu snerist um femínisma, vinnustað minn og starfssystur í fjölmiðlageiranum.

Jútúb dagsins: How strong is a woman

„Vertu úti, vinur"

Samskiptamiðillinn Facebook er öflugt tæki. Nota má miðilinn til að bera út rógburð, hefja aðra til skýjanna og koma skoðunum á framfæri. Giftingar og skilnaðir, barnsfæðingar og andlát: Engu skiptir hvert tilefnið er, alltaf er hægt að grafast fyrir um eðli og uppruna atburða með því einu að grandskoða Facebook.

Sjálf styðst ég við fréttir af Facebook í vinnunni. Ég er blaðamaður og eðli starfsins felur í sér að sannreyna heimildir, fylgja atburðarás afturábak að upphafi og velta upp fleiri hliðum á stökum málum, áður en ég mynda mér skoðun á því hvort efnið sé vænlegt til umfjöllunar. Og eins og það sé ekki nóg; ég get einnig dregið ályktanir og myndað mér skoðanir af athugasemdum annarra, sem deila fréttum af fjölmiðlum landsins.

Jútúb dagsins: I´m a Woman

They don´t make ´em like they used to: 

"That´s what I said. Lamelooo."

Ég ók fram á ferðamann um daginn. Ekki á ferðamanninn, heldur fram á hann. Vongóðan Texasbúa, sem stóð eins og hamingjusamur bjálfi úti í vegakanti og þumlaði umferðina, sem hvissaðist fram hjá og veifaði afhuga bílstjórum, sem allir voru á leið eitthvað annað.

Alveg get ég orðið bit þegar ferðamenn standa vongóðir við Perluna og „þumla“ umferð. Húkka far. Veifa puttanum. Whatever.

Orðabók einstæðrar móður

Og þá að ferðalaginu sjálfu. Það er dásamlegt að ferðast. Það finnst mér. Öðruvísi að leggja upp í langferð með lítið barn, skrýtið að leigja íbúð í öðru landi og enn fáránlegra að hafa enga orðabók við hendina. Ég er ekkert gefin fyrir ferðamannastaði, því þó ég falli undir skilgreininguna „túristi“ sjálf, finnst mér einhvern veginn svo rómantískt að fara af stað með vegabréf og fyrirframgreitt kreditkort í farteskinu, setja derhúfu á drenginn og bíða andaktug í Leifsstöð þar til að flugtaki kemur.

Stormur í vatnsglasi

Ég eyddi fimm vikum ytra í sumar og kom eilítið þreytt til baka. Það tekur á að fara einsömul í langferð með lítið barn, stúdera menningu sem mér er framandi og lenda heil á höldnu aftur í Keflavík, sem geymir reykherbergið í Leifsstöð. Eilítið magnað að stíga út fyrir landsteinana og fylgjast með umræðunni, sem bylgjaðist fyrir augum mér í formi blaðagreina sem á tíðum voru ádeilukenndar, til þess eins fallnar að vekja uppþot og innbyrðis átök millum ólíkra þjóðfélagshópa.

Að lesa íslenska fjölmiðla meðan ég var ytra, var eilítið eins og að fylgjast með norrænu nautaati frá Spáni.

Þau tala máli engla

Það er rökkvað á torginu hennar Steinu. Hlýtt í lofti og einkennilega friðsælt. Hann lætur ekki mikið yfir sér, bleðillinn sem stendur við enda húsalengjunnar og virðist lítið meira en vesæl stétt á daginn. Steina hefur skrifað um torgið í pistlum sínum og segist stundum skreppa þangað þegar heitt er í veðri á daginn.

Ég hef aldrei komið á torgið áður. Það er að finna í Algorfa og er staðsett í hjarta þorpsins. Ég trúi henni ekki þegar hún segist fara þangað á kvöldin og taka börnin með, dreg eilítið seiminn og annað augað í pung.

Kreisí góð í spænsku

Ég er að fara til Spánar. Oft farið áður. Með misjöfnum árangri. Voða hrifin af spænskri tungu og lagði mig í líma við að læra nokkra frasa síðast þegar leiðin lá til Kanaríeyja.

Móðgaði suma. Jú. Það er rétt. Ég móðga fólk í útlöndum.

Einu sinni sagðist ég vera með blátt auga. Rosa smart. Var stödd á bar og sneri mér að suðrænum sjarmör sem sagði að ég væri með falleg augu. „Aha,“ svaraði ég á ferðamannaspænsku. „Það er vegna þess að augað á mér er blátt.“

Ég hélt þær væru englar

Einu sinni hélt ég að þær væru englar sem hvísluðu út í nóttina og bjuggu í eyðimörkinni. Rólyndar, sefandi og dularfullar í fjarskanum. Seiðandi eins og suðrænt ævintýri sem býr utan seilingar og ómar úr fjarska þegar nátta tekur. Mér fannst þær vera að syngja um ástina.