"That´s what I said. Lamelooo."

Ég ók fram á ferðamann um daginn. Ekki á ferðamanninn, heldur fram á hann. Vongóðan Texasbúa, sem stóð eins og hamingjusamur bjálfi úti í vegakanti og þumlaði umferðina, sem hvissaðist fram hjá og veifaði afhuga bílstjórum, sem allir voru á leið eitthvað annað.

Alveg get ég orðið bit þegar ferðamenn standa vongóðir við Perluna og „þumla“ umferð. Húkka far. Veifa puttanum. Whatever.

Orðabók einstæðrar móður

Og þá að ferðalaginu sjálfu. Það er dásamlegt að ferðast. Það finnst mér. Öðruvísi að leggja upp í langferð með lítið barn, skrýtið að leigja íbúð í öðru landi og enn fáránlegra að hafa enga orðabók við hendina. Ég er ekkert gefin fyrir ferðamannastaði, því þó ég falli undir skilgreininguna „túristi“ sjálf, finnst mér einhvern veginn svo rómantískt að fara af stað með vegabréf og fyrirframgreitt kreditkort í farteskinu, setja derhúfu á drenginn og bíða andaktug í Leifsstöð þar til að flugtaki kemur.

Stormur í vatnsglasi

Ég eyddi fimm vikum ytra í sumar og kom eilítið þreytt til baka. Það tekur á að fara einsömul í langferð með lítið barn, stúdera menningu sem mér er framandi og lenda heil á höldnu aftur í Keflavík, sem geymir reykherbergið í Leifsstöð. Eilítið magnað að stíga út fyrir landsteinana og fylgjast með umræðunni, sem bylgjaðist fyrir augum mér í formi blaðagreina sem á tíðum voru ádeilukenndar, til þess eins fallnar að vekja uppþot og innbyrðis átök millum ólíkra þjóðfélagshópa.

Að lesa íslenska fjölmiðla meðan ég var ytra, var eilítið eins og að fylgjast með norrænu nautaati frá Spáni.

Þau tala máli engla

Það er rökkvað á torginu hennar Steinu. Hlýtt í lofti og einkennilega friðsælt. Hann lætur ekki mikið yfir sér, bleðillinn sem stendur við enda húsalengjunnar og virðist lítið meira en vesæl stétt á daginn. Steina hefur skrifað um torgið í pistlum sínum og segist stundum skreppa þangað þegar heitt er í veðri á daginn.

Ég hef aldrei komið á torgið áður. Það er að finna í Algorfa og er staðsett í hjarta þorpsins. Ég trúi henni ekki þegar hún segist fara þangað á kvöldin og taka börnin með, dreg eilítið seiminn og annað augað í pung.

Kreisí góð í spænsku

Ég er að fara til Spánar. Oft farið áður. Með misjöfnum árangri. Voða hrifin af spænskri tungu og lagði mig í líma við að læra nokkra frasa síðast þegar leiðin lá til Kanaríeyja.

Móðgaði suma. Jú. Það er rétt. Ég móðga fólk í útlöndum.

Einu sinni sagðist ég vera með blátt auga. Rosa smart. Var stödd á bar og sneri mér að suðrænum sjarmör sem sagði að ég væri með falleg augu. „Aha,“ svaraði ég á ferðamannaspænsku. „Það er vegna þess að augað á mér er blátt.“

Ég hélt þær væru englar

Einu sinni hélt ég að þær væru englar sem hvísluðu út í nóttina og bjuggu í eyðimörkinni. Rólyndar, sefandi og dularfullar í fjarskanum. Seiðandi eins og suðrænt ævintýri sem býr utan seilingar og ómar úr fjarska þegar nátta tekur. Mér fannst þær vera að syngja um ástina.

Veena Malik er systir mín

Hún er hugrökk, greind og falleg. Sterk og beinskeytt kona sem þarf að verja kvenlega eiginleika sína og störf á hverjum degi. Gamanleikkonan og íslamska fyrirsætan Veena Malik vakti heimsathygli þegar hún stóð uppi í hárinu á íslömsku klerkastéttinni í janúar sl. og bauð tvöföldum siðgæðisreglum pakistanska samfélagsins byrginn í ríkissjónvarpinu þar ytra.

Af lesbíum, útlendingum og transkonum

 Í síðasta pistli mínum ræddi ég það ferðalag sem konunar að baki Bleikt hafa lagt að baki og hver viðbrögð almennings urðu, þegar vefurinn fór í loftið. Konurnar að baki Bleikt hafa átt undir högg að sækja sökum fordóma og legið undir þeim ásökunum að vera andfemínískar. Konurnar að baki Bleikt hafa, að mati þeirra sem gagnrýnt hafa efnistök miðilsins, ýtt undir misrétti kynjanna og neikvæðar staðalímyndir með vali á greinum þeim sem ritstjórn hefur valið að birta.

Konurnar að baki Bleikt

Ég hikaði í nóvember, þegar ritstjóri bauð mér að skrifa fyrir vefinn. Ég gleymi aldrei símtalinu, sem barst seint um kvöld og innihélt orðin: „Við erum að fara af stað með nýjan vef. Ákvörðunin hefur ekki verið gerð opinber. Allt sem á milli okkar fer í kvöld, er í trúnaði sagt og verður að vera svo um ákveðinn tíma. En ég hef ákveðið að bjóða þér að skrifa. Okkur langar að bjóða þér að vera með.“

Allir liggja undir grun

Ég er fremur passív í daglegu lífi. Brosi blíðlyndislega við kassann í Bónus, reyni aldrei við karlmenn og læt mér nægja haframjöl í annað hvert mál. Sofna snemma á kvöldin og klæðist náttbuxum við hvert tækifæri.

En það kemur sannarlega fyrir.

Þeir sem til þekkja segja undantekningarlaust að það gerist þegar ég megi síst eiga von á. Ég trúi orðtækinu og er alltaf á verði. Píri augun yfir stöðumælavörðum sem grunlausir skrifa á mig sektir í miðbænum, horfi rannsakandi augum á blásaklausa vinnufélaga og grandskoða vinabeiðnir sem berast mér á Facebook.

Ætlarðu að skrifa pistil um mig?

Þeir hrökkva stundum í kút, karlmennirnir. „Ætlarðu að skrifa pistil um mig?“ spurði einn þeirra þegar ég sagði honum hvaða atvinnu ég hef.

Ég er blaðamaður.

Ég hef gaman af þessu. Velti því stundum fyrir mér hvort einhverjum þyki fréttnæmt að ég hafi sötrað kaffi með miðaldra manni fyrir nokkrum mánuðum síðan, skellt upp úr þegar annar bauð mér að aka um Hvalfjörðinn eða hvenær bréfaskipti mín þyki jaðra við þjóðaröryggi.

Guð blessi Ísland

Mín innri þjóðarsál er örlítið flöt sem stendur. Auðvitað tók ég æðiskast í gærkvöldi þegar stigaspjaldið birtist á skjá íslenskra landsmanna, öskraði „Ítalía“ og dillaði mér heiftúðug við þýska dægurlagið. Uppfærði stöðuna á Facebook, áráttukennd á svip, hvæsti á barnið sem greip fjarstýringuna og lyppaðist vanmáttug niður í sófann þegar fyrir lá að Azerbaijan sigraði keppnina í ár.

Semper Amicus Eris

Hann spurði mig eitt sinn hvað fjölskylda væri í raun. Hvort kjarni hjónabandsins væri fólginn í matreiðslu konunnar meðan maðurinn horfði á fréttir.

Ég leit á hann og sagði honum að fjölskylda væru ástvinir sem stæðu saman og gerðu hvorum öðrum kleift að láta eigin drauma rætast. Hann leit þreyttum augum á mig og samsinnti mér í engu. En hann andmælti mér ekki heldur. Þess í stað ríkti þögn um stund og svo kveikti hann sér í sígarettu.

Þetta var í síðasta sinn sem við ræddum saman.

Konur horfa stundum á klám

Þegar ég rita orðin, líður mér eins og ég hafi rofið eið systralagsins; ljóstrað upp leyndum hvötum mýkra kynsins, hvíslað dónalegum orðum að alheiminum og sagt eitthvað sem verður ekki tekið aftur.

Konur horfa stundum á klám.

Ég komst að því fyrir stuttu. Klámið fer svo leynt meðal kynsystra minna að við ræðum áhorfið ekki einu sinni yfir kaffibolla. Aldrei hef ég rekist á konu sem skellti DVD disk á borðið, smellti í góm og sagði: „Helvíti góð ræma. Viltu skipta?“ í þeirri von að ég ætti aðra betri, sem ég væri til í að deila með stallsystrum mínum.

Web Cam Virgin

Ég hef ekki leikið mér á netinu í nokkur ár. Að vísu vinn ég yfir netið, en ég nota vefinn einungis til að skila inn gögnum og greinum. MSN-ið mitt liggur næstum óhreyft og Facebook er galopið gegnum samskiptaforritið.

Undanfarna mánuði virðast hertar öryggisreglur á netinu hafa tekið mið af því að ég uppfæri allar persónuupplýsingar á Facebook. Auðvitað var mér boðið að tengja MSN við Facebook fyrir stuttu og á Windows Life rýminu mínu hef ég eindregið verið hvött til að tengjast vinum mínum gegnum síðuna og fylgjast um leið með þeirra ferðalögum á vefnum.

VAKNAÐU, KONA...