Beauty is plain

Móðir mín er vitur kona. Hún sagði mér eitt sinn að „meðan konur þráðu það eitt að vera séðar; vildu karlmenn iðulega sjá.“ Ég velti því óhjákvæmilega fyrir mér, eftir undangengna stúdíu mína á kynþokka, hvað í raun þyki hæfilegt og hvenær er gengið of langt. Hugsa oftar en ekki um orð móður minnar, þegar ég hneppi að mér skyrtunni og velti því fyrir mér hversu flegið hálsmálið má vera.

Af erótík og öðrum fjanda

„Which reminds me“ og afsakið að ég skuli grípa til enskunnar í stað þess að sletta á ylhýra, ástkæra.

En síðasti pistill framkallaði minningar sem mér er fremur ljúft að rifja upp. Ég hef gripið til ýmissra ráða til að sjá fjölskyldu minni farborða gegnum tíðina. Skúrað gólf, selt áskriftir og unnið á strippstað. Ekki að slíkt sé í frásögur færandi. Einhverra hluta vegna kem ég mér þó iðulega undan því að ræða feril minn sem barþjónn á nektardansstað, þegar umræðuna ber upp í virðulegum kaffiboðum.

Af hverju veit ég ekki. Starfið var vel launað, hafði engin óþægindi í för með sér og sjálf þurfti ég aldrei að fækka fötum. Öðruvísi var þó farið um dansmeyjarnar, sem mættu fáklæddar til vinnu og seiddu þyrsta viðskiptavini inn í klefana þar sem einkadansinn fór fram.

Ég aftur á móti, eyddi kvöldunum vandlega varin bak við voldugt barborðið, afgreiddi létta drykki og hafði þann starfa að brosa hvað blíðast meðan blæddu sárin. Þeir meiddu skórnir, sem ekkert sérstaklega notarlegt var að klæðast. Strigaskór voru enda bannvara í vinnunni. Tólf sentrimetrar þóttu algert lágmark.

Meðan á ferli  mínum sem barþjónn í hjáverkum stóð, var nektardans enn löglegur í henni gömlu Reykjavík og umræðunni um  mannsal hafði ekki verið hrundið af stað. Dansmeyjar mátti enn sjá á forsíðum hérlendra tímarita þar sem þær hofmóðugar á svip, röktu sögu sína fyrir lesendum og ítrekuðu að dansinn sá væri listgrein en ekki klám. Á þessum árum hafði ég enn blaðamennsku að atvinnu og gerðist meira að segja svo fræg að taka viðtal við eina sjálf.

Landinn furðaði sig á hvassleitri konunni, sem að mig minnir var austurevrópsk og gallhörð á svip. Ég las þessa undrun úr sölutölum, sem ruku upp úr öllu veldi þegar tölublaðið kom út. Öllum þyrsti að vita meira. Konan vakti verðskuldaða athygli, en hún var með þeim fyrstu sem kom til landsins gagngert í þeim tilgangi að dansa.

Meira að segja ég var hrædd við konuna, sem sat gengt diktafóninum og lét dæluna ganga meðan á viðtalinu stóð. „Art“ sagði hún „is the nature of my dance“ og vanmáttug gat ég ekkert annað en kinkað kolli og hummað fram af mér næstu setningu, sem hefði án efa falið í sér vísun að klámi.

„Art is in my nature, and that is what dancing is“ hélt hún flugbeitt á svip áfram og fíraði í sígarettu, sem enn mátti reykja innandyra í þá daga. Umrætt fékk mig til að varpa upp þeirri spurningu hvort dansinn væri að hennar mati þá erótískur en aldrei klámfenginn.

Viðtalið vakti hjá mér spurningar um eðli erótíkur og gildi kláms.

Ég geri ráð fyrir því að á milli þessa tveggja hugtaka liggi gullin lína, sem auðvelt er að krossa yfir ef nærgætni, metnaður og skarpt innsæi er ekki haft að leiðarljósi. Stúlkan sú arna dansaði á Íslandi um tíma og flaug síðan á vit erlendra ævintýra, eftir vel heppnaða dvöl á íslenskum nektardansstöðum, sem gerðu henni kleift að græða á tá og fingri.

Hvort hún var klámfengin, fékk ég aldrei að vita. Ég sá hana aldrei á sviði.

Ég hef oftar en ekki velt því fyrir mér hvers vegna þessi ágæta kona græddi svo mikið sem raun bar vitni og hvernig fimir fingur hennar fóru eiginlega að því að tæma hvert karlmannsveskið af fætur öðru, án þess að nokkur gæti mótbárum við komið.

Meðan á ferli mínum sem barþjónn í hjáverkum stóð, velti ég því oftlega fyrir mér í hverju raunveruleg erótík er fólgin og hvenær athöfn getur talist vera klámfengin. Ég veit ekki hvers vegna karlmenn borga fyrir það eitt að horfa á fagurlega mótuð kvenmannsbrjóst og því síður hvað er fólgið í dulúðinni að baki einkadansi. Ég veit það eitt, að bogadregnar línur og ávalar þykja eftirsóknarverðar og ætli ég að draga einhvern lærdóm af stelpunum sem dönsuðu á 15 sentimetra hælum hér í den, er sá lærdómur að sama skapi sá; að litlu virðist skipta hvernig konan er vaxin.

Leyndarmálið að baki kynþokka stúlkanna sem dönsuðu hér í den virtist vera sú einfalda staðreynd að allar voru þær söluhæstu „bjóðandi“ en aldrei „biðjandi.“ Árangur þeirra söluhæstu virtist fólginn í framkomu kvennanna, því þær sem seldu mest voru oftar en ekki í góðum holdum og því fór fjarri að þær væru einhverjar fegurðardísir. En þær höfðu yfir sér einhvern ljóma sem gerði það að verkum að karlmenn drógust að þeim eins og flugur að ljósi. 

Stúlkurnar sem ég er að segja ykkur frá, fengu mig til að velta vöngum yfir kvenleika og hvort erótík getur verið listfengin, hvenær klám verður óþægilegt og í hverju kynþokki er fólginn. Þegar ég skellti hurðinni á eftir mér eftir þriggja mánaða litríkan feril sem barþjónn í hjáverkum á nektardansstað stóðu þær spurningar eftir; hvort kynlíf geti í sjálfu sér verið listform og hvort sjálfstraust sé einn kynþokkafyllsti eiginleiki sem kona getur höndum um farið.

Ég held að hvoru tveggja sé rétt.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Óþekktaranginn

Ein skemmtilegasta umfjöllun um kvenleika sem ég hef hlýtt á, er heimildarþáttur sem ég horfði á fyrir þó nokkrum árum síðan um tískugyðju, sem bjó á Manhattan og átti ægilega ríkan mann. Konan sú var orðin áttræð þegar hún ákvað að arfleiða bandarískt safn að klæðaskáp sínum, enda var sú hin sama hvað þekktust fyrir smekkvísi og kynþokka, skemmtilegan klæðaburð og einstaklega næmt tímaskyn.

Dagskrárgerðarmaðurinn ræddi af lotningu um þessa klóku gyðju, sem hafði aldrei farið með staka flík á flóamarkað, heldur af kostgæfni safnað öllum sínum múnderingum í ægistórt fataherbergi og þarna sat hún, hrímhvít af elli, umkringd loðfeldum og svaraði áleitnum spurningum spyrils um gildi kvenleika og leyndardóma fegurðar.

„Tíska er svo afstæð“ sagði konan og kímdi undir silfurhvítu hárinu. „Að klæðast til kynþokka hefur ekkert með haust- eða vetrarlínur hönnuða að gera, sjáðu til – heldur það hlutverk sem þú vilt taka þér fyrir hendur að hverju sinni. Að vera kynþokkafull er eins og að standa í eins konar hlutverkaleik.“

Ég hef mikið velt þessum orðum fyrir mér og þá helst hvað af þessu sé satt.

„Konur eiga aldrei að klæðast nýjustu tískulínum, nema fatnaðurinn fari þeim því betur“ sagði hún þá einnig „Þær ættu líta á val á klæðnaði sem eins konar hlutverk, sem þær velja sér það kvöldið. Að klæðast kynþokkafullt er eins konar leikur.“ Og með orð gömlu konunnar í huga fór ég því inn í klæðaskáp í gær, tók fram litla skotapilsið og setti í mig tígó. „Skólastelpan“ er sígild. Framundan var kvöld á tjúttinu; ferðalag niður Laugaveginn með fallegum vinkonum og tilheyrandi hlátrasköllum.

Auðvitað fer þetta eftir markhópnum.

Ég yrð að gera upp við mig hvort markið yrði sett á miðaldra menn.

Eða blóðþyrsta skólastráka.

Fór úr nælonsokkunum og mátaði næst „óþekku skrifstofukonuna“ í formi teinóttrar draktar. Synd að ég skuli ekki vera með nægilega sítt hár til að geta stungið blýant í gegnum hárhnútinn.

Dró þykka svarta línu yfir vel máluð augnlokin, meðan ég prófaði þriðju samsetninguna; sjálfa „refynjuna“, sem íklædd svörtu leðri og támjóum pinnahælum, mökkar dimma vindla og dregur grandalausa menn á tálar.

Valdi á endanum „látlausa bóheminn“ í formi kynþokkafulls kjóls sem ég keypti í Barcelona fyrir nokkrum árum síðan. Less is more sagði ég við sjálfa mig; minnug einnar bestu röksemdarfærslu sem ég hef heyrt og móðir mín lét flakka yfir kaffiborðið hér í den; en hún sagði einmitt að fegurstu konurnar væru þær sem kynnu að laða fram eigin styrkleika. „Sjáðu bara senjoríturnar. Þær eru oftar en ekki í yfirþyngd, en engu að síður eru þær að springa úr kynþokka. Þessar konur eru ekkert að fela gallana, nei, þær draga fram styrkleikana þess í stað og leggja áherslu á kvenlegar línur.“

Ekki að ég sé að berjast við aukakíló. En ég er jafn ófullkomin og fólk er flest. Og þar af leiðandi verður mér oft hugsað til orða móður minnar, um leið og ég klæðist hinum fjölbreytilegustu flíkum og velti því þar af leiðandi fyrir mér; hvaða hlutverki ég vill gegna að hverju sinni og með hvaða hætti ég geti helst dregið fram styrkleika mína – áttað mig á því hvað það er sem gerir mig að konu.

Kannski ég kræki í fjaðrakúst og klæðist þernubúning næst þegar ég býð karlmanni upp á kaffibolla heima við. Klæðist hvítum pels, ef ske kynni að mér yrði boðið í göngutúr og andvarpi ljúfan meðan ég dreg upp handskjól og depli augunum tilgerðarlega íklædd doppóttum kjól frá fjórða áratugnum ef vera skyldi að álitlegur séns bjóði mér í bíó. Ég er nefnilega orðin hálf þreytt á því að klæðast þykkbotna skóm, bara vegna þess að Karl Lagerfeld ákvað að sýna slíkt við umrædda haustlínu í París fyrir stuttu og ekki hvarflar að mér að ganga um í fjólubláum siffonkjól, einfaldlega vegna þess að Chanel boðar slíkt á komandi vormánuðum.

Auðvitað getur verið ægilega smart að fylgja tískustraumum, en fylgjandi þeirri heimspeki að kynþokki komi að innan, er ég engu að síður sannfærð um að réttum fatnaði hljóti að fylgja ákveðin líðan, sem getur dregið fram eina helstu kosti hverrar konu og fengið flesta karlmenn til að falla í stafi. Flíspeysan verður af og til að fá að fjúka. Sjálfsöryggi er sexí og sannleikurinn er ekki endilega alltaf sagna bestur. Hver segir enda að hlutverkaleikir þurfi að einskorðast við svefnherbergið ... ?  

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Allt er leyfilegt í ástum og stríði

Auðvitað bætti ég hressilega í og gott betur í síðasta pistli mínum, sem eflaust hefur slegið margan auðtrúa borgarann gersamlega út af laginu. Ég á ekki Ephemeris og get svo svarið það; ég er löngu hætt að njósna um karlmenn gegnum Þjóðskrá.

En ég laug engu þegar ég sagðist fletta álitlegum sénsum upp gegnum spil.

Ég veit ekki af hverju ég geri þetta.

Hætti með manni um daginn. Geggjaðist alveg um tíma. Auðvitað hélt ég andlitinu út á við. Grét í koddann heima um nokkurra daga skeið, snýtti mér síðan í vasaklút og pantaði tíma hjá talnaspeking. Ég hitti hann stundum þegar mikið liggur við. Talnaspekinginn. Borgaði 6.500 krónur plús kassettu til að heyra manninn segja „þetta er búið“ og andvarpaði sáran.

Munaði engu að ég hefði farið til spákonu í kjölfarið, bara svona rétt til að kanna hvort ekki væri veik von á endurfundum. Einhverju sem gæfi mér von. Örlitlum tebolla jafnvel. Talaði fjálglega við konuna í símann, sem sagði mér fyrir alla muni að taka með mynd, svo hægt yrði að lesa í augun. Stúderaði möguleikann um stund. Gæti ég farið í Kodak? Stolið forsíðumynd af Facebook og látið sem ekkert væri við afgreiðslustúlkuna, jafnvel þó ég væri augljóslega að koma með lélega netupplausn á USB lykli? Myndi afgreiðslustúlkan brosa skilningsrík yfir borðið og hvísla: „ég fór til hennar líka“ og blikka mig? Prenta síðan út myndina, leyndardómsfull á svip, klykkja út með orðunum „gangi þér vel!“ og ég síðan fara til konunnar góðu, sem gæti lesið í augu mannsins gegnum einfeldningslega mynd – sem þar að auki væri stolið af netinu og prentuð út í algerri óþökk fyrrum elskhuga míns?

Gæti konan góða jafnvel sagt mér hvernig best væri að vinna elskhuga minn aftur?

Hver var það aftur sagði að allt væri leyfilegt í ástum og stríði?

Konan sú vildi taka 9.500 krónur fyrir greiðann. Varlegt innsæi mitt sagði mér að fresta tímanum, sem ég á endanum afbókaði. Fór aldrei í búðina góðu til að prenta út prófílmynd, sem ég gleymdi að stela. Maðurinn var nefnilega með sólgleraugu á forsíðumyndinni og því alveg ógerlegt að lesa nokkuð í skapgerðina, nema ef vera kynni að spákonan góða gæti spáð í munnviprur.

Þakkaði mínum sæla fyrir sparnaðinn og bætti mér upp spákonumissinn með pendúldingli.

En ég grét í koddann minn. Kom óbeðin í kaffiboð til vinkvenna, sem eiga Tarot-spil og lesa í kaffibolla. Varð undrandi þegar ein klykkti út með orðunum: „sem ég get svarið það, hér er annar karlmaður“ og fussaði í laumi þegar önnur sagði: „Þú kemst yfir hann.“Velti vöngum yfir veikri von í nokkra daga og um leið, þeim ljúfsára unaði sem óhjákvæmilega fylgir sambandsslitum.

Hugsaði talsvert um orð talnaspekingsins, sem sagði að ekki væri ólíklegt að maðurinn ætti óuppgerðar sakir við fortíðina. Þó ég viti fullvel að flestir íslendingar hafa orðið fyrir skakkaföllum á lífsleiðinni, hljómuðu orðin bara eitthvað svo vel þegar 6.500 króna vinur minn í klukkutíma fór með þau í litlu herberginu, sem angaði af myrru og ókennilegri reykelsisangan.

Huggaði mig um stund við ljúfan róm Nancy Wilson, sem endurtók orðin „Face It Girl, It´s Over“ gegnum youtube og svissaði yfir í soul drottninguna Candi Staton sem listilega öskraði „I Was The Best Thing You Ever Had“ í hátalarana þegar vinkonurnar urðu þreyttar á einstrengingslegri ásókn minni í spilastokka heimilisins.

Dinglaði pendúlnum örlítið meira, skrúfaði að endingu niður í youtube, þurrkaði tárin og tók gleði mína að nýju þegar vinabeiðni frá öðrum karlmanni barst mér í gegnum Facebook. Hringdi samstundis í eina sem er næstum skyggn og bað hana að skerpa á innsæinu, í þeirri von að hún gæti svarað því hvort hér væri kominn nýji maðurinn, sem önnur hafði séð í spilunum um daginn.

Gladdist ósegjanlega þegar hjartaásinn kom upp og setti í brúnirnar þegar í ljós kom að sá hinn sami átti 53 sameiginlega vini, er harðgiftur og þar að auki gamall skólafélagi. Þó ég viti að spilin eru ekki óskeikul, hefði ég hins vegar getað svarið það; ég var þess fullviss að þarna væri nýji laufakóngurinn kominn.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR 

Konur eru frá Venus

Velti því stundum fyrir mér hvaða kröfur hægt er að gera í samskiptum við hitt kynið. Nú stend ég enn á fertugu, er einhleyp sem fyrri daginn og nýverið komin í samband við internetið, sem er gósenland graðnagla, glæsilegra karlmanna og guðdómlegra stefnumótaboða, sem streyma inn í pósthólfið mitt – jafnt að degi sem nóttu.

Internetið er eitthvað svo einfalt í notkun. Sakleysisleg bréf að morgni dags geta falið í sér tilboð að kaffibolla tveimur dögum seinna, töfrandi komplimenti og krassandi tillögum að bíóferð á fimmtudagskvöldi. Ekkert er ómögulegt á internetinu.

Tengslanetið það arna er svo víðfemt að það er næstum ógerlegt að toppa kosti þess. Auðvitað gúggla ég upp tilkippilega sjarma, læðist inn í þjóðskrá gegnum einkabankann og slæ upp tölulegum upplýsingum sem fletta ofan fæðingardegi og lögheimili mannsins sem var svo elskulegur að renna augunum í átt að mér, slæ sakleysislega upp lymskulegum fyrirspurnum á ja.is og kanna hvort tilvonandi stefnumót deili heimasíma með aðila af hinu kyninu.

Tjékk; maðurinn býr einn. Til í að kanna málið frekar.

Fletti upp fæðingingardegi; fer gegnum ephemeris (daglega stöðu plánetna – já, ég kann að lesa í stjörnurnar) og sannfæri sjálfa mig píreygð um þá staðreynd, að ég hafi góða hugmynd um hvernig nálgast skuli viðkomandi – allt eftir stöðu Venusar í stjörnukorti. Sé Venus staðsettur í Hrút, hringi ég ekki. Það merkir að sá hinn sami verði að hafa frumkvæði – enda með ást og vináttu í fyrsta merki dýrahringsins. Gasalegt alveg.

Get ekki spólað í keppnismann og deytt áhuga hans með offorsi. Auðvitað gæti Mars verið staðsettur í Fiskum, en þá vandast málið. Slíkt merkir að tilvonandi elskhugi minn hneygist til mannúðarstarfa og hafi ríka samúð með náunganum. Ekki annað hægt en að vona að hann sé nægilega markaðssinnaður til að taka laun fyrir störf sín og vona til Guðs að hann starfi ekki fyrir Rauða Krossinn í ólaunuðum sjálfboðahópum. Einhver verður að greiða reikninginn ef ske kynni að hann byði mér á Hereford.

Stoppum aðeins hér. Sjálf er ég með Venus í Vatnsbera og hlýt því að laðast að mönnum sem eru rökfastir, hugmyndaríkir og óhefðbundnir í allri framkomu og nálgun. Ég reyni síður að útskýra fyrir tilvonandi elskhugum mínum að plánetan Mars sé staðsett í Bogmanni í stjörnukorti mínu, sem merki að ég sé lítið gefin fyrir vanabindingu og sé þjökuð af eins konar hreinskilni sem slær allt út á tíðum.

Get ekki með nokkru móti útskýrt þá staðreynd að Venus séu skrautfjaðrirnar sem viðkomandi notar til að næla í maka, en að Mars standi fyrir kynhvöt viðkomandi og hvernig hann vinnur úr eðli sínu og nærir eigin hvatir. Því síður er við hæfi að ég leggi spilin á borðið og segist einfaldlega laðast að rökföstum mönnum sem eru ævintýragjarnir í rúminu. Vatnsberi versus Bogmaður, þú veist. Slíkt er ekki viðeigandi og utan þess, trúa ekki allir á stjörnuspár. Hafa skal aðgát í nærveru sálar. Maðurinn gæti haldið að ég væri klikkuð.

Les aðeins í lófa líka. Sé líflína ástmannsins stutt, reyni ég að kasta mér svo lítið ber á í fang hans; umlandi orðin „en beibí, við höfum svo stuttan tíma“, meðvituð um að ákveðin staða í lófa hans gefi til kynna að viðkomandi eigi erfitt með að tengjast eigin tilfinningum. Þegar svo ber við, tala ég sjálf því meira. Meðvituð um lengd líflínu hans. Best að koma öllu að, nema þeirri staðreynd að ég er næstum skyggn, áður en maðurinn hrekkur upp af. Ekki miklar líkur á því að hann kasti sér í fang mér ef ég útskýri þolinmóð að þessu gæti öllu verið lokið á morgun.

Tala þar af leiðandi meir um sjálfa mig og minna um hann, þegar svo ber við.

Ég hef frá svo mörgu að segja.

Má stundum ekkert vera að því að heyra útlistanir elskhuga míns á eigin þörfum, því yfirleitt hefur traust vinkona lagt mér línurnar áður en deitið byrjar gegnum spáspil, sem oftar en ekki gefur til kynna að viðkomandi hafi áhyggjur af óræðum hlutum og geti þess vegna ekki rætt tilfinningar sínar opinskátt.

Verð þá alltaf jafn undrandi þegar stefnumóti lýkur á annan veg en spáð var um og reyni yfirleitt að ná sambandi við vinkonuna sem lagði spilin, legg upp spurninguna: „ertu alveg viss?“ og fletti fjálglega upp merkingu hjartaníu á internetinu, um leið og heim er komið. Eftir allt hef ég grandskoðað fæðingardag mannsins og er fullviss um að afstaða plánetna er orsök og ástæða þess að hann virðist ekki upplagður í annað deit.

Einhverjir hafa þeir komist að getu minni til að lesa í stjörnur og örfáir hafa komið auga á spilabúnkann sem trónir á stofuborðinu. Einn þeirra spurði í rælni hvort ég væri til í lögn fyrir stuttu og treglega tók ég því upp búnkann og stokkaði. Eitthvað stoppaði mig að lokum þegar ég lagði niður spilin og sagði við ástleitinn manninn: „Það lítur út fyrir að kona sé í spilunum hjá þér, vinur“ og setti í brúnirnar þegar viðkomandi leit vongóður á mig og kinkaði feimnislega kolli.

Vísaði umræddum manni á dyr stuttu seinna, fullviss um að hann væri með fleiri í takinu, í algerri afneitun á að fögur meyjan sem ég sá í spádómnum, gæti þegar öllu var á botninn hvolft, verið ég.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Are You Interested?

Ég sótti nám í gluggaútstillingum fyrir einum tíu árum síðan. Í náminu því arna, sem ég lauk reyndar aldrei, lærðist mér eitt og annað um framsetningu á vörum. Nóg til að gera mér grein fyrir undirstöðuatriðum sjónrænnar markaðsfræði, ef hún er þá til.

„Þið hafið þrjár sekúndur til að fanga athygli væntanlegra viðskiptavina,“ hamraði kennarinn viðstöðulaust á og hvatti okkur til að setja upp krassandi útstillingar. „Ykkar hlutverk er að stilla vörunni þannig fram að hún sé áhorfs verð.“

Þannig hljómaði fyrsta lexía. Ég hef mikið velt henni fyrir mér. Fram að þeim tíma, taldi ég næsta víst að nóg væri að búa yfir traustu vöruframboði.

Þessi ágæta kona hélt þá áfram og hafði nú yfir orðin; „Sjái viðskiptavinurinn ekki neitt sem honum líkar, heldur hann ferð sinni áfram að næsta búðarglugga.“

Sjokkeruð hlustaði ég af athygli og velti orðunum milli fingra mér, eilítið örvæntingarfull.

„Ykkar tilgangur er að selja vöru sem viðskiptavinurinn hafði enga hugmynd um að hann vantaði. Fyrr en hann rak augun í útstillinguna ykkar.“

Rétt framsetning, þrívíð innsetning í rými og áhrifamáttur ólíkra hlutfalla var meðal annars það sem ég lærði að meðhöndla meðan á stuttlegri kynningu minni á gluggaútstillingum stóð. Stundum gríp ég í glugga, rifja upp grundvallartækni þess sem ég með sjálfri mér kalla sjónræna markaðsfræði og glugga í tímarit tengd útstillingum, þegar hugmyndir þrýtur.

Öðruvísi er farið um sjálfa mig þegar að mati á vænlegum maka er farið. Þá snúast vopnin í höndum mér og neytandinn, sem ég reyni að höfða til þegar ég gríp í „verk“, verður að mér sjálfri, sem fussar og flissar yfir ótrúlegustu tilboðum sem netið hefur að bjóða.

Meðvituð um áhrifamátt einkamálasíðna sem hafa, ef marka má fyrri pistil minn, tekið stakkaskiptum á undanförnum árum, leita ég því oftar en ekki á náðir rafrænna miðla þegar mig dreymir um félagsskap og upplyftingu á síðkvöldum.

Þessu er ekkert ólíkt farið á hjálparsíðum Facebook, sem allar virðast ilma af álitlegum sénsum og forvitnilegum tækifærum sem bíða mín handan við hornið. Í dag er hægt að fletta gegnum karlmenn eins og ég sitji við katalóg og renni gegnum fjölmarga vonbiðla, sem með ólíkar prófílmyndir, virðast vona það eitt að falla í kramið og komast í gegnum síuna.

Ég hef aðeins gluggað í þann mæta vef – Are You Interersted – á undanförnum misserum. Skráð mig staðfastlega inn, haukfránum augum og hafið leikinn sem miðar að því að krækja í álitlegan maka. Gerst sek um að safna sem flestum „like“ á prófílmynd sem þá verður að vera einkar seiðandi, ef hún á ekki að týnast í hafsjó íðilfagurra kvenna sem brosa blíðan framan í skjáinn og virðast sem ein segja „veldu mig.“

Á síðum Are You Interested, er nefnilega hægt að fletta gegnum heilu doðrantana af álitlegum sénsum, sem eiga þess einan kost að grípa athygli þess er fram hjá flögrar, á 3 sekúndum og falli myndin ekki í kramið, heldur leitin áfram, þar til álitlegum kosti hefur verið landað.

Fékk bréf frá karlmanni, ættuðum frá Puerto Rico um daginn. Prófílmynd mannsins sýndi eins konar geisla (líka sólargeislum) sem streymdu út úr nasaholum mannsins. Hann brosti blíðan á myndinni, vopnaður sólglergaugum. Viðkomandi sendi mér vinabeiðni. Skelkuð á svip, hafnaði ég.

Hef velt því talsvert fyrir mér að hafa samband við nokkra og benda á grundvallarreglur vænlegra útstillinga, nauðsyn þess að skrifa grípandi fyrirsögn og álitlegs myndefnis. Stundum vildi ég óska að mennirnir á þessum mæta vef væru myndarlegri. Fáir þeirra virðast hafa höndum tekið grundvallarreglur sjónrænnar markaðsfræði, því oftar en ekki er stuttleg kynning þeirra svo skelfilega óljós og einkennileg að mig sundlar við það eitt að fletta yfir síðuna.

Am I Interested?

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Ljúgðu að mér

Ég laug til um þekkingu mína, þegar ég sagðist ekki þekkja einkamálasíður.

Meðan notendur einkamálasíðna gengu enn undir dulnefnum og Þjóðskrá var þykk skræða sem þurfti að fletta gegnum, lifðu alter-egó mín einkar góðu lífi. Ég man tæpast hverju ég fann upp á í þá daga, en mörgum árum seinna renni ég af og til yfir minningarnar, ljúfmælt og eilítið angurvær.

Þræddi mig gegnum einkamal.is þegar vefurinn var að byrja, notaðist við einfeldningslegt útlit sem vart væri bjóðandi notendum í dag og naut mín við að skrifa bréf, sem urðu vísar að litlum pistlum seinna meir, faldi mig bak við fjölbreytileg notendanöfn og svissaði út prófílum eins og ég ætti lífið að leysa. Þetta var á tímum upphringisambands, þegar enn þurfti að tengja utanáliggjandi mótöld við tölvur og tengjast netinu gegnum símalínu. Meðan mínútan kostaði enn hjá símafyrirtækjum og reikningar urðu svimandi háir ef of löngum tíma var varið á netinu.

Árdagar einkamálasíðna voru ljúfir tímar.  

Einkamálasíður urðu mér vettvangur opinberana sem ég hafði aldrei sagt neinum áður; gósenland alter-egóa sem ég gróf djúpt úr hugskotum mínum og vakti til lífsins. Ég hef alltaf notið þess að sitja við skriftir, en fersk og ómótuð sem ég var á ritmarkaðinum í þá daga, kynntist ég fyrir fullt og allt þeirri ljúfu nautn að geta skapað karaktera fyrir aftan tölvuskjá, vandlega varin af músinni, sem í einni hendingu, gat hent út prófílum, skapað nýja og veitt mér félagsskap í formi bréfaskrifta við ókunna menn.

Í þá daga voru myndbirtingar næstum óþekkt fyrirbæri á einkamálasíðum. Auðvitað rötuðu alltaf einhverjar ljósmyndir inn í pósthólfið og óttinn við að opna viðhengin var þá alltaf hinn sami. „Hvað ef ég þekki manninn á bak við bréfin?“ og óttaslegið andvarpið sem fylgdi í kjölfarið, þegar í ljós kom að um fyrrum nágranna gat verið að ræða. Jafnvel maðurinn í kjörbúðinni var með reikning á einkamálasíðunni góðu.

Sjálf sendi ég aldrei ljósmyndir af sjálfri mér í árdaga einkamálasíðna. Ég kunni betur við mig í rökkrinu, vopnuð einföldum orðum og innantómum loforðum sem aldrei urðu að veruleika. Allt mátti á einkamálasíðunum. Brosti ísmeygilega þegar sömu fórnarlömbin bitu hvað eftir annað á agnið og svissaði samviskulaus millum þjóðfélagshópa eins og að fletta blaðsíðum.

Þeir voru ófáir, herramennirnir, sem fengu að kenna á ritsnilli minni. Á örskotstundu umbreyttist ég úr ósköp venjulegri konu sem eldaði kjötbollur á kvöldmatartíma; í meistara útúrsnúninga, myrka einkamáladrottningu sem umyrðalaust tók karlmenn „af lífi“ gegnum bréfaskriftir og skemmti mér óspart þegar ég rak þá nokkra á gat.

Allt meðan ég fylgdist annars hugar með kvöldfréttum á RÚV.

Þetta var áður en ég gerði mér fulla og óskipta grein fyrir því að hægt er að setja mið á ólíka markhópa. Þetta var meðan ég enn flæddi yfir rómantíska bakka mína í ímyndaðri leit að ástmanni og lét sem ég væri stödd í fjarlægri heimsálfu og þar að auki veðurteppt, þegar einhver þeirra bar upp þá einföldu spurningu, hvort ekki væri hægt að hitta á mig við tækifæri.

Einhverju sinni sagðist ég meira að segja fótbrotin; einungis til að ljúga mig frá ágengu deiti.

Þetta var löngu áður en ég gerði mér nokkra grein fyrir því að einn góðan veðurdag, myndu litlu frásagnirnar sem ég einu sinni fór svo fjálglega með undir dulnefni á einkamálasíðum, verða efni í einlæga pistla sem eflaust yllu fjaðrafoki á örfáum íslenskum heimilum.

Hefði mig rennt fyrrnefnt í grun, er ég ekki í vafa um að ég hefði geymt öll bréfin.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Málaðu mig fallega

Stefnumótareglur hafa þvælst fyrir augunum á mér að undanförnu. Óskrifaðar reglur markaðsins hafa breyst síðan ég stóð á tvítugu og þar er tækninni helst um að kenna. Hér í den fóru einhleypir á djammið og kræktu sér í kortér í þrjú daður, skruppu á kaffihús á fimmtudögum og blikkuðu yfir borðið.

Fyrirrennar gsm tækja, símboðarnir, þóttu gríðarlega smart þegar ég var yngri og karlmaður sem gekk með slíkt tæki á mjöðminni þótti sýna af sér eins konar vald í samskiptum. Ekki mátti hringja í símboða nema mikið lægi við og þar af leiðandi voru þeir lítt notaðir í stefnumótaleikjum. Fyrir einum fimmtán árum síðan skrifuðu konur enn bréf og sendu boðsmiða inn um lúguna hjá viðkomandi, sér í lagi ef tilgangurinn var að bjóða á deit. Ég er orðin svolítið ringluð í stefnumótaleikjunum og kann ekki að fikra mig eftir vefsíðum nútímans, sem yngri kynslóðin kann svo listilega að meðhöndla.

Sjálfri finnast mér aldursmörk seiðandi. Líkt og aldurinn færi manni ákveðna reisn, kynferðislega yfirvegun og áður óþekkt sjálfsöryggi. Það get ég svarið að mér finnst eitthvað smart við það eitt að verða fertug.

Ég er orðin konan sem ég óttaðist fyrir tuttugu árum síðan, meðvituð kynvera sem þræðir hugðarefni sín af kostgæfni, nautnum og yfirvegun, næstum letilega eins og malandi köttur á dúnmjúkum sófasvæfli. Ég er orðin konan sem klæðist fatnaði sem ég hefði aldrei látið mig dreyma um þegar ég var yngri. Gone are the days of youth, þegar ég klæddist gallabuxum og bol við hvert tækifæri, brosti feimnislega þegar strákur bauð mér út og varð skotin í einhverjum fyrir rælni.

Ég er orðin að konunni sem ég leit upp til í gamla daga. Ég klæðist korsettum við hvert tækifæri, bý yfir hugrekki til að ganga í nælonsokkum og veit upp á hár, hversu fleginn bolurinn á að vera. Vandi nútímans er aftur á móti ekki fólginn í því hvernig klæðnaður er ákjósanlegur, heldur öllu fremur í því hvernig ég tek mig út á ljósmyndum. Sannleikurinn er nefnilega sá, að með tilkomu tölvunnar hefur stefnumótaleikurinn tekið á sig aðra ásýnd og tilhugalífið, sem áður fór fram á þreyttum og lúnum kaffihúsum, fer nú fram inni í heimabúinni stofu. Fyrir framan tölvuskjá. Í dag er eins gott að kona, sem er að feta sín fyrstu skref á markaðinum eftir ákveðinn tíma, hafi aðgang að góðum ljósmyndara og allra helst að förðunarfræðing líka, sem hefur getu og þolinmæði til að standa af sér langar og þreytandi myndatökur af konu, sem er að feta sín fyrstu skref á markaðinum og ætlar sér að koma vel fyrir í samskiptum við hitt kynið.

Vinkona mín, sem gjörþekkir einkamálasíðurnar, fór til að mynda á blint stefnumót í gær, eftir æsispennandi leik á internetinu undanfarnar vikur. Eftir miklar vangaveltur um ágæti mannsins á bak við ljósmyndirnar, samþykkti vinkona mín með semingi saklausa kaffihúsaferð og klykkti út með orðunum: „reynslan hefur kennt mér að meðan kemistría ríkir á netinu, er hið sama yfirleitt upp á tengingnum in real life.“

 Ég er aftur á móti algerlega ný á rafræna markaðinum og þyrstir í að læra reglurnar sem fylgja vefsíðum. Tjékk; á fallegar myndir. Tjékk; er hnyttin í tilsvörum. Tjékk; nota gsm síma.

Þar af leiðandi fylgi ég hinni alvitru vinkonu minni hvert skref, ef undanskilin eru deitin sem hún krækir í gegnum internetið af slíkri kostgæfni og kunnáttu, að sjálfri svimar mig við tilhugsunina. Ég kemst ekki með tærnar þar sem hún hefur hælana á rafræna stefnumótamarkaðinum.

Skellti því upp nýrri forsíðumynd á Facebook þegar ljóst var orðið að vinkonan hafi krækt í rafrænt stefnumót „in real life“ eins og hún kallar það – allt gegnum internetið sem mér er enn hálf ókunnugt. Hringdi spennt í hana hálftíma fyrir deitið og beið í ofvæni (ásamt konunni) eftir því að herrann myndi hringja bjöllunni, reiðubúinn að hefja leikinn í persónu.

Staðráðin í að sigra heiminn með annarri hendi, vopnuð seiðandi forsíðumynd og yfirborðskenndri kunnáttu á „Are You Interested“ setti ég í framhaldinu Barry White á fóninn og syrgði þá staðreynd að enginn heyrði tónlistina nema ég.

Vinkonan kvaddi glaðbeitt í gærkvöldi gegnum símann og flögraði meðvituð um eigin kynvitund á vit örlaganna. Sjálf starði ég á skjáinn og rýndi í einkennilegar prófílmyndir af tilvonandi sjarmörum á síðum „Are You Interested“ og endurspilaði Barry White til miðnættis í gærkvöldi. Ég hef ekki enn heyrt í vinkonunni og veit því ekki hvernig stefnumótið endaði. En kveðjuorð hennar eru mér enn minnisstæð.

Hún klykkti nefnilega út með orðunum „hvað ef ég kem ekki eins vel fyrir í persónu og ljósmyndirnar af mér gáfu til kynna?“

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Orð eru til alls líkleg

Hið víðfemda tengslanet kvenna liggur eins og ósýnilegur þráður milli húsþaka, þéttriðið milli kaffibolla og gegnum símalínur; smáskilaboða og tvíræðra tölvupósta. Birtist oftar en ekki í formi hálfkveðinna vísna, lágrödduðum samtölum sem fram fara á rökkvuðum síðkvöldum; fagurlega mótuðum og vel máluðum vörum sem hvísla hálfluktri vitneskju um hitt kynið undir fjögur augu og svo má lengi áfram telja.

Hið víðfemda tengslanet kvenna læðist milli ilmvatnsglasa og framandi netsokka, fléttar sig um fagurmótaða leggi og fær okkur allar til að flissa að grandalausum körlum, sem vita ekki oftar en ekki hvaðan á sig veðrið stendur fyrr en sannleikurinn skellur flatur á borðinu; orðunum: „Kannski hefur hann aldrei lært að tala,“ sem er klassíker.

Þessi lína kallar alltaf fram myndina af Gísla á Uppsölum. „Hann er bara svona lokaður“ er einkar vinsæl útskýring, þó hún standist ekki við nánari athugun. Ég á sæg af vinum sem tala fjálglega um upplifanir sínar af hinu kyninu yfir kaffibolla, en þegja þegar heim er komið.

„Listen to my words – believe in my actions“ er ein besta lína sem kvenleg heyrn mín hefur numið gegnum tíðina og með það eitt í huga, hefur mér tekist að lesa í óteljandi vonbiðla undanfarin ár og oftar en ekki tekist að svara spurningum vinkvenna minna sem forviða velta upp efninu: „Hvers vegna talar hann aldrei um tilfinningar sínar?“

Karlmenn hafa óteljandi tjáningarform og túlka oft tilfinningar sínar og viðhorf á fjölbreytilegustu vegu. Opna hurðir fyrir ástkonum, vaska upp að löngum vinnudegi loknum og leggja fram aðstoð sína, þegar neyð ber að höndum hjá konu. Eini munurinn er fólginn í þeirri staðreynd að karlmenn nálgast umræðuna oft á ólíka vegu, séu þeir bornir saman við konur. Meðvitaðir um að fæst orð beri minnsta ábyrgð, sýna þeir því oftar en ekki væntumþykju í verki.

Og karlmanni sem langar að kynnast konu, vefst ekki tunga um tönn, langi hann að bjóða umræddri á stefnumót. Karlmanni sem langar að kynnast konu, reynist stundum erfitt að stynja upp orðunum: „Má bjóða þér á deit?“ en orðin koma, skynji hann hæfilega hvatningu af hálfu konunnar.

Stefnumótadansinn er nefnilega eins konar samspil og á aldrei að vera fólginn í fíflalegum eltingarleik. Ég var til að mynda að deita um daginn, sem í sjálfu sér er ekki í frásögur færandi. En þar sem ég hef stúderað getu karlmanna til að hafa frumkvæði grannt undanfarin ár, kom mér á óvart hversu ástmaður minn reyndist feiminn við að bera upp einfaldar spurningar á borð við: „Má ég koma í heimsókn til þín?“

Sá hinn sami, sem ég er reyndar hætt að hitta í dag, kenndi mér með framkomu sinni að þegar karlmaður þegir; er næsta víst að hann telji að þér kunni að mislíka svörin. Enginn er svo lokaður að honum takist ekki að mynda sér opinbera skoðun á næturstað. Aldrei hef ég heyrt talað um karlmann sem „dettur“ inn í samband. Karlmaður sem er þvingaður í samskiptum er einfaldlega hræddur við að koma fram af hreinskilni og einurð því hann óttast viðbrögð konunnar sem hann kann að meta.

Svo einfalt er það.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Reglurnar

Ég trúi á mátt einlægni og seiðandi gildi sanninda. Ég trúi á mátulegar játningar og hæfilegan skammt af hreinskilni. Ég trúi á einhleypar konur sem enn beita fyrir sig ástinni og veit að það eru karlmenni á sveimi í höfuðborginni, sem gera slíkt hið sama. Ég trúi ekki á platónsk samskipti sem enda loks í rúminu á fimmtánda stefnumóti og hef enga trú á því að karlmaður missi áhugann, gerist kona ástleitin.

Ég trúi á þekkingu þá sem konur öðlast með aldrinum og veit að ekkert er kynþokkafyllra en sjálfsöryggi. Þegjandi samþykki er ekkert endilega smart, þó því sé borið fyrir í bókum.

Þó á ég stórskemmtilega bók, sem kom út fyrir löngu og ber nafnið Reglurnar. Í stuttu máli sagt snýst innihald bókarinnar um þær „reglur“ sem konur setja fyrir sig á stefnumótum og þau tákn sem þær lesa í. Bókin góða boðar ansi harðan sannleik og á vart erindi á íslenskan markað þar sem hún meðal annars boðar það eitt að „stefnumót á laugardegi skulir þú aldrei samþykkja seinna en á miðvikudegi.“ 

Hef talsvert velt umræddri reglu fyrir mér og hvað hún eiginlega þýði. Merkir þetta að karlmaðurinn skuli bera ómælda virðingu fyrir tíma konunnar, sem augljóslega (samkvæmt Reglunum) er svo gríðarlega upptekin að sé fundur ekki bókaður með viku fyrirvara, sé ómögulegt að komast að?

Í bókinni góðu segir: „Maður sem hefur í hyggju að kvænast þér bíður ekki fram á síðustu stundu með að bjóða þér út. Þvert á móti er hann kurteis og tillitsamur og dauðhræddur um að ef hann bjóði þér ekki út með að minnsta kosti fimm daga fyrirvara fái hann ekki að hitta þig fyrr en eftir viku eða meira“

Samkvæmt bókinni góðu skaltu þá „aldrei ávarpa mann að fyrra bragði og ALLS EKKI bjóða honum upp í dans.“ Oh boy, ég hef þverbrotið reglurnar nú þegar. Hvað hef ég gert? Frumkvæði er fráhrindandi. Ef ég einungis hefði haft vit á því að halda aftur af mér áður en ég trúlofaði mig hér um árið, hefði látið vera að senda ástmanni mínum línu eftir fyrstu nótt okkar saman og hent gsm símanum mínum.

Stigagangurinn væri eflaust enn fullur af blómum. Og ég ... ófáanleg, tæki enn fálát á mót rómantískum hraðsendingum – yppandi öxlum og blakandi augnhárunum. 

Ég er vonlaus yngismeyja.

Þrátt fyrir alla þá reynslu sem ég hef lagt að baki, á ég nefnilega erfitt með að fylgja fyrirfram ákveðnum stefnumótareglum og veit ekki fyrir nokkurn mun hvernig ég á að hegða mér þegar þess er krafist að ég sýni af mér hegðun sem samræmist mannasiðum á borð við þá sem ástarsögur og sjálfshjálparbækur boða.

Ég er öllu líklegri til að klæðast flegnum fatnaði, glyðrast gegnum kvöldið og flissa viðstöðulaust ofan í hálsmálið á dansherranum, flögra á augnhárunum einum saman út í myrka nóttina og hvísla letilega út í rökkrið meðan ég læðist gegnum árafjöldann sem ég hef þegar lagt að baki.

Þar sem ég er vonlaus rómantíker, ætla ég því að beita fyrir mig einlægni næst þegar ég fer á stefnumót. Þá ætla ég að mala letilega af unaði ef maðurinn opnar fyrir mér hurðina, missa vasaklútinn minn í gólfið og halla mér mjúklega fram í flegnum bol þegar hann býðst til að borga reikninginn. En umfram allt, ætla ég að láta starfsmenn matvöruverslanna um að lesa ástarsögur í matartímum. Ég harðneita að kaupa fleiri bækur úr Rauðu Seríunni, jafnvel þó þær fari á tilboð í Hagkaup.

Ég ætla að fylgja eigin hyggjuviti og innsæi þegar að stefnumótareglum kemur, því ég er einnig þeirrar trúar að stefnumótaklækir séu báðum kynjum meðfæddir og að sannleikurinn verði ekki fundinn upp gegnum fallegar bækur, heldur fólk sem er með gott hjartalag.

Engir karlmenn, takk!

Mér er minniststæð bókin úr Rauðu Seríunni sem bar nafnið „Engir karlmenn, takk!“ eftir hina ódauðlegu Sigge Stark. Bókin sú arna fjallaði um konur sem tóku höndum saman og stofnuðu kommúnu í kjölfar áfalla í einkalífinu.

Í stuttu máli sagt snerust reglur kommúnunnar um fjarvist karla og samstöðu gagnkynhneigðra kvenna – sem allar sem ein höfðu ákveðið að líta aldrei hitt kynið aftur augum. Ein af fætur öðrum falla þær fyrir grunsamlega kynþokkafullum kavalíeríum og laumast á fundi þeirra í skjóli nætur. Þó ég muni enda ekki hvernig bókin góða endar, minnir mig að allar hafi þær höndlað ástina að lokum, blessunarlega frelsaðar úr viðjum einsemdar og vissar um endalok, sem myndu sæma hefðardömum.

Ég var ekki há í loftinu þegar ég las bókina góðu. Reyndar var ég ekki nema tíu ára gömul. Ég átti erfitt með að greina innihaldið á tíðum og gerði mér enga grein fyrir því af hverju konurnar í bókinni voru sumar hverjar svona skelfilega bitrar. Erótískar senurnar þvældust fyrir mér þar sem ég, tíu ára gömul, hafði að sjálfsögðu aldrei verið kysst og því spólaði ég annars hugar yfir háfleygar lýsingar á logandi lendum og innilegum kossum.

Skilaboðin voru engu að síður augljós. Konur eiga að vera skelfilega þverar og karlmenn einkar staðfastir. Lífið endar um þrítugt og það eru bara leiðindaskarfar sem taka pokann sinn og fara, þegar höfnun blasir við. Sannir karlmenn klífa fjöll og falla í stafi þegar kona svarar ekki símanum í þriðja sinn. Þegar þar er komið sögu, setjast sannir karlmenn niður og skrifa bréf, höggva tré í eldivið og hrópa nafn konunnar við ljúfan lækjarnið síðla kvölds, helst meðan þeir veiða silung.

Sannir karlmenn kljúfa höfnun í herðar niður, sýna aldrei veikleikamerki og myndu fremur veslast upp og deyja, en að sjá á bak ástinni sinni. Raunverulegar konur eru þá fámálar, fremur fjarlægar og afar erfiðar í allri nálgun. Sannar konur flögra gjarna um á kvenlegum hælum, líkt og léttstígar skógargyðjur og eru einkar viðkvæmar á tilfinningasviðinu.

Sannar konur þarfnast mikillar verndar og eru allar á óræðum aldri.

Umrædd staðaltýpa þvælist nokkuð fyrir mér þessa dagana, þar sem ég er að feta mín fyrstu skref á stefnumótamarkaðinum eftir talsvert hlé. Af og til verður mér hugsað til ritsnilldar Sigge Stark og velti því fyrir mér um leið hvernig konunum í bókinni datt í hug að stofna kommúnu.

Ég er fremur opin í allri nálgun sjálf og velti því af og til fyrir mér hvort einlægni sé fráhrindandi. Á ég að vera eins og konurnar í bókinni hennar Sigge Stark – hrópa „láttu mig í friði!“, læðast svo bak við næsta horn og bíða þess í ofvæni að staðfastur vonbiðillinn stiki sterklegum skrefum yfir nærtækustu hraðahindrun og renni gleiðfættur yfir yfirborðskenndar mótbárur mínar, eða er fremur við hæfi að ég þegi leyndardómsfull yfir kertaljósum, brosi óræð út í rökkrið og hlusti af svo seiðandi athygli að jaðri við banvænu blóðþrýstingsfalli?

Vissulega hvíslar Sigge Stark stundum í eyru mín og rödd hennar er full trúnaðartrausts þegar hún reynir að telja mér trú um að eftirsóknarverðar séu þær konur sem eru ófáanlegar. Eitthvað segir mér þó að farið sé að slá út í fyrir henni fröken gömlu Stark, þar sem nútímakarlmenn bera skartgripi, öfugt við sjarmöra Rauðu Seríunnar og lesa gjarna Cosmopolitan sjálfir, þó ekki væri nema til að glugga í hugarheim kvenna.

Það var ekki fyrr en nýverið að ég áttaði mig á þeirri leiðu staðreynd að karlmennirnir hennar Sigge Stark eru ekki til nema í skáldsögum og konurnar sem stofnuðu kommúnuna yrðu réttilega álitnar samkynhneigðar.

Ágengir karlmenn eru nefnilega öllu jöfnu handteknir og ófáanlegar konur enda uppi einar.

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Allt sem ekki má

Ég veit ekkert skemmtilegra en að kaupa snyrtivörur. Mála varirnar rósrauðar „svo minni á opin kvenmannssköp“ samkvæmt skilgreiningu prófessors sem reyndar var vikið úr starfi fyrir nokkrum árum síðan, fyrir það eitt að gera opinberlega aðsúg að kvenlegum fyrirsætum.

Mér þykir hæfileg „klámvæðing“ skemmtileg í einkalífinu. Haldið ykkur fast; ég á nokkur sett af sokkaböndum og fór í mína fyrstu litgreiningu tólf ára gömul. Hef tékkað mig inn í lýtaaðgerð og gerst sek um að kaupa brjóstahaldara með púðum. Klæðist háhæluðum skóm þegar mikið liggur við. Kann að vera einsömul og elska ábyrgðarlaust daður.

Ég hef gaman að karlmannlegum kvikmyndum frá sjöunda áratugnum. Clint Eastwood þykir mér bestur. Æðstur allra er þó Charles Bronson. Lostafullar senurnar í Morgan Kane bókunum koma mér til og innst inni dreymir mig um að vera handtekin.

Þá hef ég ekki tölu á þeim síðkvöldum sem ég hef varið í dagdrauma og smástúlkulegar hugmyndir um væntanlegan lífsförunaut; hvaða eiginleikum hann skuli helst gæddur og hvar ég muni væntanlega rekast á hann í fyrsta sinn.

There. I´ve said it. Allt sem ekki má. Viðurkennt löngun mína eftir maka og einlægri nánd. Útlistað andúð minni á einhliða notkun hjálpartækja ástarlífsins og opinberað skoðun mína á ljúfri nauðsyn rennilegs lífsförunautar. Gert lítið úr viðurkenndum hugtökum og baðað mig upp úr andfemínískum ljóma konu, sem þráir ekkert heitar en að kynnast góðum manni og dekstra við heimilið, með blúndum lagða svuntu um grannt mittið og fjaðrakúst í vel snyrtri hönd.

Mig langar einfaldlega til að kynnast karlmanni sem kann að meta mig sem konu. Karlmanni sem gengur ekki um með dýrari skartgripi en ég; karlmanni sem notar ekki rakakrem. Mig langar að kynnast karlmanni sem þénar meira og lyftir þyngri hlutum en ég er fær um að gera. Ég þrái karlmann sem kann að meta sokkabönd og síðkjóla, opnar hurðir á undan mér og skiptir um dekk þegar springur á bílnum. Umfram allt langar mig þó að kynnast karlmanni sem áreynslulaust hefur frumkvæði að kynnum okkar og er fær um að halda glæðunum á lífi.

Ég er nefnilega þeirrar skoðunar að fullkomið jafnræði geti aldrei ríkt milli kynjanna. Til eru störf sem fáar konur geta sinnt; líkt og að standa uppi á dekki í byljandi stormi. Karlmönnum er þá ókleift að ganga með börn. Kynin eru einfaldlega ólík að gerð og lögun.  

Og það er allt í lagi.

Mér finnst gaman að vera kona og enn skemmtilegra að upplifa kynbundinn mun á síðkvöldum, meðan ég tala undir rós við væntanlegan elskhuga og daðra út í nóttina, óræð á svip. Mér finnst yndislegt að finna hæðarmun á mér og manni.

Ég vill ekki; tala hærra, lyfta þyngra eða ráða yfir stærri einingum en karlmaður.

Þau sérkenni sem ég bý yfir sem kona, eru nefnilega stórkostleg. Og ekki langar mig að standa jafnfætis karlmanni, hvað þá hegða mér sem slíkur. Ég er nefnilega þeirrar skoðunar að kona, sem þráir það eitt að líkjast karlmanni, hljóti að skorta allan metnað.

Í mínum augum eiga konur nefnilega að setja markið hærra.

Þær eiga að vera konur. 

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

Mig langar í kærasta

Orðin ógurlegu.

Mig langar í kærasta.

Síðasti pistill fæddist einhvern veginn bara. Það vill enginn vera „dessa“ en það er skammaryrði yfir konur sem eru orðnar þreyttar á endalausu markaðspoti og verða  „desperate“ með tímanum.

Það þykir aldrei boða gott að vera „desperate“. Einhleyp kona skal vera fálát og undirgefin í samskiptum við hitt kynið, helst óræð og einkar nægjusöm. Að sjálfsögðu skal einhleyp kona til hins ítrasta njóta þess að vera á lausu og fyrir alla muni, ekki ræða löngun til þess að deila hugðarefnum með hinu kyninu. Líkt og orðin ein hafi slíkt töfragildi, að lýsi kona yfir löngun til að deila rúmi með manni; verði slíkt hið sama að neikvæðri möntru, sem svo aftur gerir það að verkum að viðkomandi muni aldrei ganga út.

Konur eiga að kunna að hjálpa sér sjálfar.

Með tilkomu kvenfrelsisbyltingarinnar hefur umræðan um batterí reyndar brostið á svo um munar. Flóðbylgja ummæla um kynlífsleikföng hefur tröllriðið spjallsíðum og kaffiboðum undanfarin ár og stundum kallað fram kinnroða hjá undirritaðri. Konur ættu fyrir alla muni að eiga hjálpartæki og leikföng af öllum stærðum og gerðum; kúlur og bolta, göndla og víbrandi dótafélaga sem öllum er ætlað það eina hlutverk að leysa karlmenn af hólmi, gott ef ekki í eitt skipti fyrir öll.

Þá ræða konur gjarna kynfæri sín opinskátt; „Rósin mín“ verandi eitt af þeim orðum sem kynfræðingar hafa uppálagt þeim kynsystrum okkar sem hafa feminísk gildi að leiðarljósi að nota. Í dag má segja „píka“ ef kona fer með frasann. Þykir ekki lengur dónalegt. Það er fátt eitt sem fellur undir bannyrði í kaffiboðum kvenna, ef undanskilin eru ofansögð orð.

Mig langar í kærasta.

Kona sem fer með slíka frasa, er af flestum stallsystrum sínum álitin eitthvað skrýtin.

Sá lítinn skets á YouTube um daginn, senu úr myndinni Shaft in Africa frá árinu 1973. Í senunni var ljósleit kona kynnt til sögunnar, sem með klókindum tókst að ginna gamla leynilögreglumanninn upp á herbergi og reyndi ólm og uppvæg að draga hann á tálar.

„Mr. Shaft, you can usually tell by a mans nose,“ sagði gellan útsmogin á svip og smellti látleysislega í góm meðan hún skáskaut augunum að rúminu; „...and the length and thickness of his thumbs ...“

Umrædd sena var mikil opinberun fyrir mig, sem undrandi gapti á skjáinn. Mátti segja svona árið 1973? Er virkilega hægt að lesa í karlmenn á þessa vegu? Myndu einhverjir troða bómul í nasavængina, pumpa silicon í þumlana og breiða úr hvoru tveggja á barnum ef víst væri?

Mig langar í kærasta.

Kannski ég hendi batteríunum, skreppi á barinn og hvísli letilega út yfir borðið: „I always look for a man with a prominent nose ... and long, thick thumbs.“

Það mátti fyrir tæpum fjörtíu árum síðan. Því ekki í dag?

Pistilinn má lesa í heild sinni á bleikt.is: Smellið HÉR

All By Myself

„Þú ættir að njóta þess að vera einhleyp, Klara“ var oftar en ekki viðkvæðið hér í den þegar ég, sem ung kona á leið út í lífið, impraði á þeim lymska dagdraum að kynnast karlmanni. Einhverjum sem myndi svipta mig ráði og rænu með útbreidda arma að vopni, brosmildum kavalíer sem, með kveikjara einn í vasanum, myndi leiftra í kvenlegum vindling og væntalega hjarta mínu um leið, meðan ég blakaði augnhárunum og brosti út í niðdimma nóttina.

 

„Þú ættir að læra að njóta þess að vera ein“ sungu miðaldra mæður oftar en ekki í kór meðan ég setti á mig varalit og vænti þess að mæta manni á miðri leið meðan ég fikraði mig varfærnislega niður Laugaveginn og tók stefnuna á barinn, vongóð um að allar góðar stúlkur hefðu fyrir löngu farið í háttinn og gætu því ekki gripið mig glóðvolga á ferðalagi mínu til Gómórru gleðinnar. Ég hef ekki tölu á því hversu oft ég setti skömmustuleg á mig perlur og rjóð í kinnum smellti mér í háa hæla; ég hef enga tölu á því hversu oft ég skimaði laumulega í kringum mig í þeirri von að engin virðuleg húsmóðir með röntgenaugu biði mín handan við húshornið og mældi mig vandlætislega út.

„Þú skalt vona að þú verðir ein“ var viðkvæðið meðan ég læddi nælonsokkum upp langa leggina og lét mig dreyma um nálægð og nautnir. „Ekki bíða eftir manni.“ Og þannig lærðist mér að vonin eftir nánd er skammaryrði, svo skelfilega þurfandi að við liggur að úthrópa þurfi konur sem kunna að laða að sér hitt kynið. Samkvæmt umræddri heimspeki þykir einsemd ekki bara smart, heldur um leið afar eftirsóknarverð. Hver þarfnast enda rakvélar á tímum kvenfrelsis og til hvers fara konur í lýtaaðgerðir til annars en að ganga í augun á óvininum?

„Klara, þú átt að taka þér nokkur ár núna og læra að vera ein.“  Þessi orð heyrði ég oftar en ekki og einsömul bar ég því samviskusamlega Hagkaupspoka upp tröppurnar sem lágu að einfeldningslegri risíbúðinni sem ég tók á leigu sem ung og einstæð móðir, sannfærð um að loks væri ég að gera rétt, þegar ég neitaði ástleitnum elskhuga mínum um húslykla. Einhvers staðar á leiðinni lærðist mér einnig að það er ekkert virðulegra en kona sem borgar sína reikninga sjálf, skiptir samviskusamlega um dekk þegar springur í rigningu og afþakkar alla hjálp við burð húsgagna.

„Þú skalt njóta þess að vera ein“ sönglaði kvennakórinn í skipulögðum tón, þegar ég fyrir nokkrum árum sleit sambandi og gerði mér endanlega grein fyrir því að nokkur tími myndi að  öllum líkindum líða þar til ég hvíldi að nýju í örmum álitlegs elskhuga, niðurbrotin yfir þeirri staðreynd að hér með væri daglegur unaður með öllu, út af borðinu, nema ef vera skyldi að ég þjónustaði mig sjálf.

Það tók mig árin mörg að átta mig á þeirri staðreynd að kvennakórinn, sem hefur sönglað í eyru mín undanfarin tuttugu ár – er harðgiftur og kemur heim til eiginmanna á hverju kvöldi. Það hefur tekið mig tímana tvenna að átta mig á því að það var aldrei óuppfyllt þrá mín eftir félaga sem hvatti þessar konur til að gefa mér óumbeðin ráð; það var þeirra eigin óánægja í umræddum hjónaböndum sem knúði þær til að yfirfæra eigin þrár á litla stúlku, sem var að feta sín fyrstu spor út í lífið og þráði það eitt að kynnast ungum manni.

Það kostaði mig gríðarlegt hugrekki að standa upp að lokum og þurrka skömmina af andliti mínu áður en ég fór yfir með þann einfeldningslega sannleika, að ekki einungis hef ég aldrei misst sjónar á töfrum ástarinnar heldur einnig þeirri staðreynd að ég er fullþroska kona sem hefur síður en svo í hyggju að eldast einsömul. 


Pistlilinn má lesa í heild sinn á bleikt.is: Smellið HÉR