Af lesbíum, útlendingum og transkonum

 Í síðasta pistli mínum ræddi ég það ferðalag sem konunar að baki Bleikt hafa lagt að baki og hver viðbrögð almennings urðu, þegar vefurinn fór í loftið. Konurnar að baki Bleikt hafa átt undir högg að sækja sökum fordóma og legið undir þeim ásökunum að vera andfemínískar. Konurnar að baki Bleikt hafa, að mati þeirra sem gagnrýnt hafa efnistök miðilsins, ýtt undir misrétti kynjanna og neikvæðar staðalímyndir með vali á greinum þeim sem ritstjórn hefur valið að birta.

Konurnar að baki Bleikt

Ég hikaði í nóvember, þegar ritstjóri bauð mér að skrifa fyrir vefinn. Ég gleymi aldrei símtalinu, sem barst seint um kvöld og innihélt orðin: „Við erum að fara af stað með nýjan vef. Ákvörðunin hefur ekki verið gerð opinber. Allt sem á milli okkar fer í kvöld, er í trúnaði sagt og verður að vera svo um ákveðinn tíma. En ég hef ákveðið að bjóða þér að skrifa. Okkur langar að bjóða þér að vera með.“

Allir liggja undir grun

Ég er fremur passív í daglegu lífi. Brosi blíðlyndislega við kassann í Bónus, reyni aldrei við karlmenn og læt mér nægja haframjöl í annað hvert mál. Sofna snemma á kvöldin og klæðist náttbuxum við hvert tækifæri.

En það kemur sannarlega fyrir.

Þeir sem til þekkja segja undantekningarlaust að það gerist þegar ég megi síst eiga von á. Ég trúi orðtækinu og er alltaf á verði. Píri augun yfir stöðumælavörðum sem grunlausir skrifa á mig sektir í miðbænum, horfi rannsakandi augum á blásaklausa vinnufélaga og grandskoða vinabeiðnir sem berast mér á Facebook.

Ætlarðu að skrifa pistil um mig?

Þeir hrökkva stundum í kút, karlmennirnir. „Ætlarðu að skrifa pistil um mig?“ spurði einn þeirra þegar ég sagði honum hvaða atvinnu ég hef.

Ég er blaðamaður.

Ég hef gaman af þessu. Velti því stundum fyrir mér hvort einhverjum þyki fréttnæmt að ég hafi sötrað kaffi með miðaldra manni fyrir nokkrum mánuðum síðan, skellt upp úr þegar annar bauð mér að aka um Hvalfjörðinn eða hvenær bréfaskipti mín þyki jaðra við þjóðaröryggi.

Guð blessi Ísland

Mín innri þjóðarsál er örlítið flöt sem stendur. Auðvitað tók ég æðiskast í gærkvöldi þegar stigaspjaldið birtist á skjá íslenskra landsmanna, öskraði „Ítalía“ og dillaði mér heiftúðug við þýska dægurlagið. Uppfærði stöðuna á Facebook, áráttukennd á svip, hvæsti á barnið sem greip fjarstýringuna og lyppaðist vanmáttug niður í sófann þegar fyrir lá að Azerbaijan sigraði keppnina í ár.

Semper Amicus Eris

Hann spurði mig eitt sinn hvað fjölskylda væri í raun. Hvort kjarni hjónabandsins væri fólginn í matreiðslu konunnar meðan maðurinn horfði á fréttir.

Ég leit á hann og sagði honum að fjölskylda væru ástvinir sem stæðu saman og gerðu hvorum öðrum kleift að láta eigin drauma rætast. Hann leit þreyttum augum á mig og samsinnti mér í engu. En hann andmælti mér ekki heldur. Þess í stað ríkti þögn um stund og svo kveikti hann sér í sígarettu.

Þetta var í síðasta sinn sem við ræddum saman.

Konur horfa stundum á klám

Þegar ég rita orðin, líður mér eins og ég hafi rofið eið systralagsins; ljóstrað upp leyndum hvötum mýkra kynsins, hvíslað dónalegum orðum að alheiminum og sagt eitthvað sem verður ekki tekið aftur.

Konur horfa stundum á klám.

Ég komst að því fyrir stuttu. Klámið fer svo leynt meðal kynsystra minna að við ræðum áhorfið ekki einu sinni yfir kaffibolla. Aldrei hef ég rekist á konu sem skellti DVD disk á borðið, smellti í góm og sagði: „Helvíti góð ræma. Viltu skipta?“ í þeirri von að ég ætti aðra betri, sem ég væri til í að deila með stallsystrum mínum.

Web Cam Virgin

Ég hef ekki leikið mér á netinu í nokkur ár. Að vísu vinn ég yfir netið, en ég nota vefinn einungis til að skila inn gögnum og greinum. MSN-ið mitt liggur næstum óhreyft og Facebook er galopið gegnum samskiptaforritið.

Undanfarna mánuði virðast hertar öryggisreglur á netinu hafa tekið mið af því að ég uppfæri allar persónuupplýsingar á Facebook. Auðvitað var mér boðið að tengja MSN við Facebook fyrir stuttu og á Windows Life rýminu mínu hef ég eindregið verið hvött til að tengjast vinum mínum gegnum síðuna og fylgjast um leið með þeirra ferðalögum á vefnum.

VAKNAÐU, KONA...

Ég þekki konur

Ég skrifaði gjarna ljóð þegar ég var yngri. Las þau stundum upp hofmóðug á svip fyrir agndofa móður mína, sem klappaði virðulega saman lófunum og hrósaði mér í hástert fyrir hugmyndaauðgi og ritsnilli. Ljóðin geymdi ég í lítilli bók sem ég á ennþá. Hún trónir í bókahillunni minni; lúin skrudda sem geymir barnalega skrift og einlægar vonir ungrar stúlku.

Hvað er að frétta af mömmu þinni?

Ég var sjö ára þegar fyrsta viðtalið birtist. Það kom í Lesbók Morgunblaðsins og þau vildu hafa mig með á myndinni. Ég man ekki ýkja mikið eftir viðtalinu sjálfu, aðeins að hún sagði að konan væri vafningsviður sem fléttaði sig utan um karlmanninn.

Símtölin sem fylgdu á eftir voru mikilvæg. Móðir mín flissaði og í kjölfarið heyrði ég eitthvað um kappræður. Hún mætti og talaði gegn rauðsokkunum. Ég var þó of ung til að skilja um hvað málið snerist. Að lokum gerði ég mér grein fyrir því að orð móður minnar höfðu snúið þjóðfélaginu á hvolf.

Er ekki erfitt að vera svona gömul?

Ég rek alltaf upp stór augu þegar ég heyri spurninguna: „Finnst þér ekki erfitt að vera orðin svona gömul?“ Spyrjendur eru öllu jöfnu ungar konur sem glíma við komplexa. Stúlkur sem enn dásama unglingsárin. Mæður barna sem enn eru ómálga. Konur sem eru mun yngri en ég.

„Finnst þér ekkert erfitt að vera orðin svona gömul?“ spyrja þær gjarna þegar ég gef upp aldur minn og segi þeim öllum að ég sé orðin fertug.

Þér karlmenn

Að alhæfa um þarfir karla, þætti mér álíka gáfulegt og að hafa yfir þá staðreynd að „millistéttin elski banana.“ Að staðhæfa um eðli karla, ráðleggja konum heilt og að setja saman eins konar heildrænar leiðbeiningar um hvernig best er að bera sig að í samskiptum við hitt kynið er einfaldlega ekki minn tebolli.

En ég get sannarlega spegúlerað.

Það sem þú vilt að aðrir gjöri þér ...

Ég á skemmtilegan vin, sem virðist vaða í konum. Maðurinn sá er einstaklega lipur í talanda og leikur sér að þeirri list að draga konur á tálar. Allar konur ættu að eiga einn svona vin. Þann sem hægt er að hringja í, þegar dregur til tíðinda í einkalífinu, mann sem virðist alltaf hafa svör á reiðum höndum; félaga sem býr yfir þeim sjaldgæfa eiginleika að geta lesið ókunna, einhvern sem veit hvað hitt kynið hugsar OG getur veitt ráð í einkalífinu.

Stifflers mom

Stundum finnst mér eins og hvert einasta ár beri einkennisliti og hlæ með sjálfri mér þegar ég lít til baka og skoða ólík viðhorf mín til aldurs á hinum ýmsu æviskeiðum. Ég minnist þess með angurværð að hafa ákveðið að verða pæja, sem lítið barn. Undrast þau viðhorf mín að hafa litið niður á fullorðið fólk sem unglingur.

Sannleikurinn gerir yður frjálsa

Ég hef reynt við karlmenn. Og borið ósigur úr býtum. Gert mig að fífli með rósavendi í höndunum, hringt inn í miðja ástarleiki með viðreynslu í huga, skilið eftir ástleitnar orðsendingar á hurðarhúnum sem grunlausar eiginkonur fundu og fleygt fram gersamlega misheppnuðum athugasemdum við þá sem ég ákvað að stíga í vænginn við.

Einu sinni gerðist ég meira að segja svo kræf að segja við karlmann að „sá karlmaður sem mig ekki vildi; væri annað hvort giftur, blindur eða hommi.“